‘Geen geluid, geen mensen, gewoon rust.’

De stad die steeds voller en drukker wordt. Ook in Groningen gaan we uit van een compacte stad waarin er niet wordt uitgebreid, maar waar er eigenlijk wordt ingebreid… oftewel we groeien naar de binnenkant van de stad. Ook ik voel en merk dat het steeds drukker wordt in de stad. Maar ikzelf ga tegenwoordig toch vaak in het weekend even naar het bos. Wellicht komt dat door mijn hond, maat ik moet we toegeven dat ik het heerlijk vind om te doen.

Rust is het gevoel dat overheerst wanneer ik mijn eerste stap in het bos zet. De eerste vraag: Komt dit dan door het groen in het bos? Of komt dat doordat dit gewoon door een plek is waar geen gebouwen staan en waar we de natuur zijn gang hebben kunnen laten gaan.

Dit gevoel kwam vandaag terug toen ik met Margrit van Bedrijf de Wijsheid sprak over de groeiende trend van de toegankelijkheid van filosofie. Bijvoorbeeld het super snelle uitverkochte ‘nacht van de filosofie’, waar ik dus heel graag heen wilde, maar niet meer kon omdat het dus zo snel was uitverkocht. Wat mij hierin triggert? De waarom van die groei in de algemene interesse naar filosofie.

Toen ik daarna een artikel las over de verdichting in de stad en waar het ging over dat er meer ruimte moet zijn voor de groeiende behoefte aan contemplatie in de hectiek van deze tijd, in de stad. Viel het voor mij op z’n plek. De stad, de reuring, de drukte, de groei van ‘ziektes’ zoals een burn-out. Een drukke en volle stad is namelijk zeker (voor een deel) verantwoordelijk voor de gevolgen op ons welbevinden, bijvoorbeeld het gevoel van stress en onrust. Is die drukke stad dan misschien wel 1 van de redenen dat we op zoek zijn naar rust? Rust, in de zin van bezinning, vragen, reflectie. Oftewel om weer even een moment stil te staan.
Maar past het thema ‘rust’ in de stad, als er steeds meer gebouwen en dus mensen bijkomen. Hoe vind je dan die ruimte om even te ‘aarden’? Hebben we; als bouwers van onze leefomgeving, angst voor de leegte in de stad? Moeten we alles opvullen en niks aan het toeval overlaten?

Er wordt gezegd dat er in 2030, 1 miljoen huizen moeten worden bijgebouwd, waar er als er dichtbevolkt gebouwd gaat worden, binnenstedelijk zo’n 300.000 huizen gebouwd kunnen worden. Een verschil van zo’n 700.000 woningen, daar komt de term ‘dichtbevolkt’ nog bij en dan hebben we het alleen nog over de woonplekken.

In mijn optiek.. volgens mij wonen we niet alleen maar in stad. Hier leven we. Hebben we dan niet ook plekken nodig waar er ruimte is voor contemplatie?
We kunnen natuurlijk een voorbeeld nemen aan de stiltecoupes in de trein in de vorm van stiltecafes in de stad, maar wandelplekken, door een stukje natuur, waar je even de geluiden van het alledaags niet hoort zijn denk ik ook zeker iets waar in geïnvesteerd moet worden.

Daarnaast ben ik erachter gekomen dat we in Groningen een stadsklooster hebben, een plek waar we na 17.00 even ruimte hebben om stil te zijn en te reflecteren. Rust in de reuring van de stad. Rust en reuring wat tevens het thema van het afgelopen architectuur debatten in Tilburg en Rotterdam was.

Wij bij Ideeënjagers zijn maar wat bekend met de term ‘rust&reuring’. Daarom misschien leuk om te weten… op het Luchtstroom festival komt Margrit van bedrijf de Wijsheid met haar Wijsheid op Wielen. Hier binnenkort meer over.. Maar zeker te weten na een gesprek in de Wijsheid op wielen ga je met meer wijsheid en met misschien wel meer vragen de caravan uit.. En wellicht kan je daar dan weer over nadenken op een ‘lege plek’ in jouw geliefde stadje.